Pestisit Gideriminde Alternatif Yöntem Araştırması

Abstract

ÖZET Atıksudan organofosfatlı pestisit DDVP (dimetil 2,2 dikloro vinil fosfat) gideriminin amaçlandığı çalışmalarda adsorpsiyon, fotodegredasyon ve mikrobiyolojik arıtım ile bu yöntemlerin birlikte kullanıldığı sistemler denenmiş, optimum deneysel koşullar belirlenerek bu koşullarda değişik DDVP derişimlerine sahip numuneler için giderim verimleri araştırılmıştır. Yapılan çalışmalar sonucunda, adsorpsiyon yönteminde % 8.60-71.77; H2O2 varlığındaki fotokatalitik degredasyonda % 17.15-27.48; UV lambası kullanılarak TİO2 varlığındaki fotokatalitik degredasyonda % 35.22- 95.52; güneş ışığı ile TİO2 varlığındaki fotokatalitik degredasyonda % 61.98-100; fotodegredasyonla adsorpsiyonun birlikte denendiği yöntemde % 6.06-46.28; UV lambası kullanılarak fotokatalitik degredasyonla adsorpsiyonun birlikte denendiği yöntemde % 49.29-90.35; güneş ışığında fotokatalitik degredasyonla adsorpsiyonun birlikte denendiği yöntemde % 34.16-90.18; mikrobiyolojik arıtımda % 36.87-87.86 arasında değişen giderim verimleri elde edilmiştir. Deneyler sonucunda elde edilen verilere dayanarak en uygun giderim yönteminin, TİO2 varlığındaki fotokatalitik degredasyon ve fotokatalitik degredasyonla adsorpsiyonun birlikte denendiği yöntem olduğuna karar verilmiştir. Ayrıca, yapılan istatistiksel çalışmalarla pH, iletkenlik ve potansiyel değerlerinin denenen giderim yöntemleri için yöntemin verimliliği konusunda önemli bir gösterge olduğu ve bu parametreler ölçülerek de giderim verimi konusunda bir fikir edinilebileceği belirlenmiştir.

167 SUMMARY In this study, adsorption, photodegradation, microbiological treatment and the combinations of these methods were used in order to remove an organophosphate pesticide, DDVP (dimethyl 2,2 dichloro vinyl phosphate) from wastewater. After determining optimum experimental conditions, DDVP removal efficiency was studied with samples those having different DDVP concentrations. As a result of these studies the removal efficiencies were respectively in the range of % 8.6-71.77 for adsorption; % 17.15-27.48 for H2O2 mediated photocatalytic degradation; % 35.22- 95.52 forTiC>2 mediated photocatalytic degradation (with UV lamp); % 61.98-100.00 for TİO2 mediated photocatalytic degradation (with sunlight); % 6.06-46.28 for the method which used both photodegradation and adsorption techniques; % 49.29- 90.35 for the method which was the combination of both photocatalytic degradation and adsorption (with UV lamp); % 34.16-90.18 for the method which used both photocatalytic degradation and adsorption techniques together (with sunlight); % 36.87-87.86 for microbiological removal method. According to the data of experimental work, it was determined that the TİO2 mediated photocatalytic degradation and the method that used photocatalytic degradation and adsorption techniques together were the best methods for DDVP removal. Besides, according to the results of statistical analysis, it was concluded that the pH, potential and conductivity values were important indicators for DDVP removal efficiency and by monitoring these parameters, knowledge about the fate of removal efficiency might be obtained.