İmge ve Boşluk: Tevhid Anlatısına Dair Felsefi Bir Analiz

Abstract

Kur’an’da ele alındığı şekliyle tevhid, öncelikle, Hz. Peygamber döneminde yaygın olan İslam dışı tanrı tasavvurları ya da imgelerine karşı bir yıkım ve yenideninşa faaliyeti olarak dikkat çeker. Tevhid inancı, bir yandan ‘İlahi hitap’ formunda toplumsal diyaloğun merkezine dönüşürken, diğer yandan İslam dışı inançların tarihsel olarak inşa ettiği imgesel tanrı mimarisinin kendi içinde ürettiği boşluğa işaret eder. Nihayetinde imge ve boşluk, aynı şeyin iki farklı boyutuna dönüşmektedir. İnanan kişi açısından, tevhid anlatısındaki en esaslı nokta İlahi hitabın insana tarihsel olarak erişmişliğidir.