Tip 2 Diyabetli ve Periodontitisli Hastaların Faz I Periodontal Tedavi Öncesi ve Sonrası Tükürükte Seramid-1-Fosfat ve Prostaglandin E2 Seviyelerinin İncelenmesi

Abstract

Amaç: Tip 2 diyabet (T2D) ve periodontal hastalığın tükürükte seramid-1-fosfat (S1P) ve prostaglandin E2 (PGE2) seviyelerinin faz I tedavi sonrası 3. ay değişimlerinin ve T2D glisemik kontrol derecesine göre etkileşimlerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metot: Çalışmaya Grup 1 (SN, n=17) sistemik ve periodontal sağlıklı, Grup 2 (PN, n=17) sistemik sağlıklı ve periodontitisli, Grup 3 (SK+, n=17) kontrollü T2D ve periodontal sağlıklı, Grup 4 (PK+, n=17) kontrollü T2D ve periodontitisli, Grup 5 (SK-, n=17) kontrolsüz T2D ve periodontal sağlıklı ve Grup 6 (PK-, n=17) kontrolsüz T2D ve periodontitisli, 102 birey dahil edilmiştir. Tüm hastalardan tedavi öncesi periodontal klinik ölçümler ve tükürük örnekleri toplandı. Periodontitisli gruplara faz I tedavi uygulandı, 3. ayında yeniden tükürük örnekleri toplandı ve klinik ölçümler tekrarlandı. ELISA yöntemiyle tükürük S1P ve PGE2 seviyeleri tespit edildi. Tüm veriler istatistiksel olarak değerlendirildi. Bulgular: Tedavi öncesi PN, PK+ ve PK- gruplarının tüm klinik parametreleri SN, SK+ ve SK- gruplarından anlamlı yüksek bulundu (p<0,001) ve faz I tedavi sonrası tüm klinik parametrelerinde anlamlı azalma görüldü (p<0,001). PK- grubunun HbA1c %0,5 (p=0,014) anlamlı azalma meydana gelirken, PK+ grubunda değişim görülmedi (p=0,982). Başlangıçta PGE2 ile tüm periodontal klinik parametreler arasında, tedavi sonrası sadece PGE2 ile S1P korelasyon tespit edildi (p<0,001). Sonuç: Tükürük PGE2 ve S1P seviyelerinin T2D ve periodontitisli bireylerde tedavi ile değişim sergilediği ve periodontal hastalık patogenezi üzerinde etkili olduğu görülmüştür. Böylece diyabet ve periodontitiste etkili olduğu düşünülen bu enflamatuvar mediyatörlerin hastalık patogenezi ile ilişkili olabileceğini desteklemektedir.Aim: The aim of this study is to evaluate the salivary level changes of ceramide-1- phosphate (S1P) and prostaglandin E2 (PGE2) in type 2 diabetes (T2D) and periodontal disease 3 months after phase I treatment, together with the glyceamic control interactions. Material and Method: The study included 102 individuals with, Group 1 (SN, n=17) systemic and periodontal healthy, Group 2 (PN, n=17) systemic healthy and periodontitis, Group 3 (SK+, n=17) controlled T2D and periodontal healthy, Group 4 (PK+, n=17) controlled T2D and periodontitis, Group 5 (SK-, n=17) uncontrolled T2D and periodontal healthy, Group 6 (PK-, n=17) uncontrolled T2D and periodontitis. Periodontal clinical measurements and saliva samples were collected from all patients before periodontal treatment. After the treatment, collection of saliva and clinical measurements repeated in 3rd month. S1P and PGE2 levels were determined by ELISA and evaluated statistically. Results: All clinical parameters of periodontits groups before treatment were significantly higher than periodontally healthy groups (p<0,001), and a significant decrease was observed in all clinical parameters after phase I treatment (p<0,001). While there was a significant decrease in HbA1c 0.5% (p=0,014) in PK- group, no change was observed in PK+ group (p=0,982). There was a correlation between PGE2 and all periodontal clinical parameters at baseline, only PGE2 and S1P after treatment (p<0,001). Conclusions: Within the limits of study, it is observed that salivary PGE2 and S1P levels may change following treatment in T2D and periodontitis and, may effective on the pathogenesis of periodontal disease. Our study supports that, PGE2 and S1P are effective in T2D and periodontitis and they may be associated with the pathogenesis of disease.