Farklı Yüzey İşlemleri ve İki Farklı Tamir Kiti Uygulamasının Kompozit Rezinin Zirkonyum Oksit Altyapıya Bağlanma Dayancı Üzerindeki Etkilerinin İncelenmesi

Abstract

Amaç: Bu tez çalışmasının amacı; farklı yüzey işlemleri ve iki farklı tamir kiti uygulamasının, zirkonyum oksit altyapı ve kompozit rezin arasındaki bağlanma dayancı üzerindeki etkilerinin in vitro koşullarda incelenmesidir. Materyal ve Metot: Y-TZP seramik bloklardan 10x10x1 mm boyutlarında toplam 120 adet örnek hazırlandı. Yüzey işlemleri; silika kaplama (CoJet), 50 μm'lik Al2O3 ile kumlama, Er:YAG lazerle pürüzlendirme ve kontrol grubu olarak belirlendi. Ağız içi tamir setleri olarak Bisco ve GC seçildi. Hazırlanan seramik örnekler her bir grupta 15'er örneğin olduğu 8 alt gruba ayrıldı. Yüzey işlemlerinin uygulanmasından sonra tüm örneklere kompozit rezin (GC Gradia Direct Corporation ) uygulandı ve ardından termal devirlendirme işlemi yapıldı. Daha sonra universal test cihazına yerleştirilen örneklere makaslama kuvveti uygulandı ve bağlanma dayancı değerleri kaydedildi. Yüzey yapıları SEM'de, kırık tipleri ise stereomikroskop altında incelendi. Elde edilen değerler iki yönlü varyans analizi (ANOVA) ve Tukey HSD çoklu karşılaştırma test analizi ile istatistiksel olarak değerlendirildi. Bulgular: Her iki tamir kiti uygulaması için de en yüksek makaslama bağlanma dayancı silika kaplama grubunda izlenirken (p>0,001), en düşük değerleri gösteren kontrol ve Er:YAG lazer grupları arasında anlamlı bir fark bulunamadı (p<0,05). Hiçbir örnekte koheziv tip kırığa rastlanmazken, büyük oranda adeziv tip kırık oluştuğu belirlendi. Sonuç: Silika kaplama ve 50 μm'lik Al2O3 ile kumlama yöntemlerinin zirkonyum oksit ile kompozit rezin arasındaki bağlanma dayancı değerlerini her iki tamir kitinde de anlamlı derecede arttırdığı gözlendi. Er:YAG lazer yüzey işlemi uygulamasının ise bağlanma dayancı üzerinde olumlu bir etkisinin olmadığı görüldü. Anahtar Kelimeler: Alüminyum oksit kumlama, Er:YAG lazer, Makaslama bağlanma dayancı, Silika kaplama, Y-TZP

Purpose: The aim of this study was to evaluate the effects of different surface treatments and the application of two different repair kits on the bond strength of composite resin to zirconium oxide framework in invitro conditions. Material and Method: A total of 120 samples were prepared from Y-TZP ceramic blocks in 10x10x1 mm dimensions. Surface treatments were determined as silica coating (CoJet), sandblasting with 50 μm Al2O3, roughening with Er:YAG laser and control group. Bisco and GC were selected as intraoral repair sets. Ceramic samples were divided into 8 subgroups with 15 samples in each. After application of surface treatments, composite resin (GC Gradia Direct Corporation) were placed on to the treated surfaces. Then all samples were thermally cycled. A universal test device was used for shear bond strength test and bond strength values were recorded. Surface structures were examined by means of SEM and fracture types were examined by a Stereomicroscope. The data were statistically analysed by Two-Way Analysis of Variance (ANOVA) and Tukey HSD Multiple Comparison Test Analysis. Results: While the highest shear bond strength was observed in the silica coating group for both repair kit applications (p> 0.001), no significant difference was found between the control and Er:YAG laser groups showing the lowest values (p <0.05). It was determined that an adhesive type fracture occurred to a great extent though no cohesive type fracture was found in any of the samples. Conclusion: The results showed that the silica coating and sandblasting with 50 μm Al2O3 methods significantly increased the bond strength values between zirconium oxide framework and composite resin in both repair kits. It was observed that Er:YAG laser surface treatment application did not have a positive effect on bond strength. Keywords: Aluminum oxide sandblasting, Er:YAG laser, Shear bond strength, Silica coating, Y-TZP