Behçet Hastalığı Artritinin Klinik Özellikleri

Abstract

Behçet hastalığı (BH), 1937 yılında Hulusi Behçet tarafından tanımlanmış multisistemik inflamatuar bir hastalıktır. BH'nin otoimmün kökenli bir hastalık olduğu düşünülmekte olup, ataklar ile seyreden oral aftlar, genital ülserler, cilt lezyonları, artrit, oküler lezyonlar, nörolojik ve gastrointestinal tutulumlar görülebilir. Etiyolojiye yönelik nedenler arasında enfeksiyonlar, immünolojik ve genetik nedenlerin olduğu belirtilmektedir. BH'de periferik artrit veya artralji hastaların hemen hemen yarısında görülmektedir. Nadiren spondilit, sakroileit, miyalji, miyozit ve osteonekroz da görülebilmektedir. Monoartiküler tutulum daha yaygındır ve en sık dizler, daha az sıklıkta ayak bilekleri olmak üzere alt ekstremite eklemleri ve nadiren el, el bilek eklemleri ve dirsekler tutulabilmektedir. Behçet artritinde tutulan eklemlerde destrüktif degişiklik çok beklenmemektedir ve sabah tutukluğu genelde kısa sürelidir. Bu çalışmada BH artriti olan ve olmayanları tutulum bölgelerine, kullandığı ilaçlara göre karşılaştırmak ve BH artritinin hangi eklemleri daha sıklıkla tuttuğunu saptamayı amaçladık.

: Behçet's disease (BD) is a multisystemic inflammatory disease described by Hulusi Behçet in 1937. BD is thought to be of autoimmune origin and may present with attacks of oral aphthae, genital ulcers, skin lesions, arthritis, ocular lesions, neurologic and gastrointestinal involvement. The etiologic factors include infections, immunologic and genetic causes. Peripheral arthritis or arthralgia is seen in almost half of the patients with BD. Rarely, spondylitis, sacroiliitis, myalgia, myositis and osteonecrosis may also be seen. Monoarticular involvement is more common and may involve the joints of the lower extremities, most commonly the knees, less commonly the ankles, and rarely the hands, wrist joints and elbows. Destructive changes in the affected joints are not expected in BD arthritis and morning stiffness is usually of short duration. In this study, we aimed to compare patients with and without BD arthritis according to the sites of involvement, medications used and to determine which joints are more frequently involved in BD arthritis.