Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Acil Servisine 2015-2020 Yılları Arasında Başvuran Çocuk Yaş Grubu Künt Travma Olgularının Adli Tıp Açısından Değerlendirilmesi

Abstract

Giriş: Çocuk yaş grubu travmalarının önemli bir kısmını künt travmalar oluşturmaktadır veadli tıp pratiğinde de trafik kazası, düşme, fiziksel istismar gibi çeşitli etyolojilerle sıkça karşılaştığımız olgulardır. Olguların ilk başvuru yerlerinin genellikle acil servisler olması, adli yönden değerlendirme yapılabilmesi açısından acil servisleri önemli bir noktaya taşımaktadır. Çalışmamızda olguların demografik verileriyle birlikte, acil servise başvurusu bulunan çocuk yaş grubu künt travmalarının meydana geliş şekli, yaralanma ağırlıkları, adli tıbbi yönden ele alınma şekilleri açısından değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç Yöntem: OMÜ Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Hastanesi otomasyon sistemi üzerinden 01.01.2015-01.07.2020 tarihleri arasında künt travma ilişkili tanılarla acil servis başvurusu olan 0-18 yaş grubu hastaların kayıtları geriye dönük olarak incelenmiştir. Bulgular: Olguların %64,4'ü erkek, %36,6'sı kız çocuğuydu. Yaş ortalaması 6,5±5 yıl olup en az olgu <1 yaş grubunda idi. Olguların yaralandığı yerlerle ilgili olguların %73,8 (n: 1124)'inde anamnezlerinde bilgi bulunmazken, %13,2 (n: 201)'sinin dış ortamda yaralandığı tespit edilmiştir. En fazla yaralanan vücut bölgesinin yüz ve üst ekstremiteler olduğu, <1 yaş grubunda en sık yaralanan vücut bölgesinin baş boyun bölgesi olduğu tespit edilmiş, yaş arttıkça ekstremite yaralanmalarının arttığı görülmüştür. En çok görülen yaralanma tipinin kemik eklem hasarı olduğu, olguların %59,9 (n: 913)'unun hastane yatışı gerektirmediği, %20,6 (n: 314)'sının yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte yaralandığı, %59,8'inin ise yaralanmalarının basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olmadığı görülmüştür. Olguların yalnızca %39,4 (n: 600)'ünin adli dosya kaydı üzerinden işlem gördüğü, 8 olgunun istismar açısından değerlendirildiği tespit edilmiştir. Sonuç: Künt travmalar çocuklarda sık karşılaşılan, istismar habercisi de olabilecek ciddi morbidite ve mortalite sebebi travmalardır. Hekimlerin travmaların adli tıbbi boyutu hakkında yeterli bilgi sahibi olması bu olguların değerlendirilmesinde önemli rol oynamaktadır.

Aim:In our study, together with the demographic data, we aimed to evaluate the blunt traumas of the pediatric age group in terms of the occurrence of the trauma, the severity of the injury, and the way it was handled in terms of forensic medicine. Method: Patient recordswere retrospectively examined 0-18 age group patients treated with blunt trauma-related diagnoses between 01.01.2015-01.07.2020 at the emergency department. Results:64.4% of the cases were boys, and 36.6% were girls. The mean age was 6.5±5 years, and the least cases were in the <1 age group. There was no information in the anamnesis of 73.8% (n: 1124) of the cases about the places where they were injured, 13.2% (n: 201) were injured in the external environment. The most injured body area was the face and upper extremities, the most frequently injured body area in the <1 age group was the head and neck region. The most common type of injury was bone and joint damage, 59.9% (n: 913) of the cases did not require hospitalization, 20.6% (n: 314) were injured in a way that would endanger their life, and 59.8% of them have the injuries, that they could not be treated with simple medical intervention. Only 39.4% (n: 600) of the cases were processed through forensic file records, and 8 cases were evaluated in terms of abuse. Conclusion:Blunt traumas are frequently encountered in children and cause serious morbidity and mortality, which may also be a sign of abuse. The fact that physicians have sufficient knowledge about the medicolegal aspect of trauma plays an important role in the evaluating these cases.