Yaşlı Bakım Personelinin Demans Hastalığına İlişkin Tutumları

Abstract

Bu araştırmada, bakım merkezlerinde çalışan bakım personelinin demans hastalığına ilişkin tutumlarının bazı demografik değişkenler ve kabullenici, dışlayıcı ve destekleyici tutumlar ile arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini 235 bakım personeli oluşturmaktadır. Araştırmaya katılan personele Demans Tutum Ölçeği uygulanmıştır. Demografik bilgiler ise Sosyodemografik Bilgi Formu ile toplanmıştır. Verilerin analizi için SPSS programı kullanılmış, Pearson Momentler Çarpım Korelasyon Katsayısı, İlişkisiz Örneklemler T-Testi, Tek Yönlü Varyans Analizi (ANOVA) analizi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda bakım personelinin demans tutumlarının bireysel ve çevresel faktörlerin karmaşık etkileşimleriyle şekillendiği, tutumlarının cinsiyet ve eğitim düzeyi ile arasında anlamlı bir fark olduğu, kendi evlerinde bir yaşlı ile birlikte yaşamayan personelin demans tutumları arasında bir fark olduğu, üniversite mezunlarının, lise mezunlarına kıyasla daha yüksek demans tutumları sergilediği, yaşlı ile birlikte yaşamayanların demans tutumunun daha yüksek olduğu görülmüştür. Aynı zamanda yaşın tek başına belirleyici bir faktör olmadığı görülmüş; ancak genç ve orta yaş gruplarının meslek gerekliliklerini karşılama açısından ağırlıkta olduğu belirtilmiş, bekar personellerin demans tutumlarının, evli olanlara göre daha yüksek olduğu görülmüş, metropolde uzun süre yaşayan personellerin, kırsal bölgelerde yaşayanlara göre daha yüksek tutumlar sergilediği tespit edilmiştir. Demans tutumlarını en fazla etkileyen faktörler; cinsiyet, eğitim seviyesi ve yaşanılan çevre olarak öne çıkmıştır. Çalışma süresi, medeni durum, kronik hastalık ve çocuk sahibi olma gibi bireysel faktörlerin etkisi sınırlı kalmıştır. Öneriler kısmında demans hastalarına yönelik bakım personelinin tutumlarını iyileştirmek için kapsamlı eğitimler, psikososyal destek ve stres yönetimi hizmetleri önerilmektedir. Sosyal hizmet uzmanlarının, bakım hizmetlerinin erişilebilirliğini ve kalitesini artırmak, kapsayıcı politikalar geliştirmek için örgütlerle iş birliği planlamalarında bulunması gerektiğinden bahsedilmiştir.In this study, the relationship between the attitudes of caregiving staff working in elderly homes towards dementia and certain demographic variables, as well as accepting, excluding, and supportive attitudes, was examined. The sample of the study consisted of 235 caregiving staff. The Dementia Attitude Scale was administered to the participants, while demographic information was collected using a Sociodemographic Information Form. SPSS software was used for data analysis, employing Pearson's Correlation Coefficient, Independent Samples T-Test, and One-Way Analysis of Variance (ANOVA). The results of the study indicated that caregiving staff's attitudes towards dementia were shaped by the complex interaction of individual and environmental factors. It was found that there was a significant difference in attitudes based on gender and educational level. Additionally, staff members who did not live with an elderly person in their own home exhibited different attitudes towards dementia compared to those who did. University graduates displayed more favorable dementia attitudes than high school graduates, and those who did not live with an elderly person had higher dementia attitudes. Furthermore, age was not a decisive factor on its own; however, it was noted that younger and middle-aged groups were more likely to meet the professional requirements. Single staff members had higher dementia attitudes compared to married ones. Staff members who had lived in metropolitan areas for an extended period demonstrated more favorable attitudes towards dementia than those living in rural areas. The factors most strongly influencing dementia attitudes were gender, educational level, and the environment in which the staff lived. The effects of individual factors such as work experience, marital status, chronic illness, and having children were found to be limited. In the recommendations section, comprehensive training programs, psychosocial support, and stress management services are suggested to improve the attitudes of caregiving staff toward patients with dementia. It is emphasized that social workers should collaborate with organizations to enhance the accessibility and quality of care services and to develop inclusive policies.