Perikardiyal Effüzyonun Drenaj Sonrası Kalp Fonksiyonlarının Ekokardiyografik Değerlendirmesi

Abstract

ÖZET Amaç: Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde perikardiyal effuzyon nedeni ile perikardiyal drenaj yapılan hastaların etyolojik tanı, takip ve tedavilerinin erken ve geç ekokardiyografik sonuçlarını irdelemektir. Yöntem: Çalışmada perikard drenajı yapılan ve yaş ortalaması 51±16.2 yıl olan, 39 kadın ve 51 erkek olmakla toplam 90 hasta araştırıldı.. Perikardiyal drenaj yapılan hastalardan 65 'i patolojik ve 50'si sitolojik değerlendirme için toplam 115 örnek alınmıştır. Hastaların tümünde drenaj işlemi yapılmadan önce ve sonra eko kardiyografik olarak effuzyon takibi yapılmış ve kalp fonksiyonları değerlendirilmiştir. Bulgular: Etiolojik değerlendirme sonucunda perikardiyal effüzyonun bilinen nedenleri arasında malignite, inflamatuar durum, enfeksiyon, myokard enfarktüsü, tüberküloz ve üreminin yer aldığı Önemli bir kısmının ise nedeninin bulunamadığı görülmüştür. Hastalarda CRP düzeyinin effuzyon etyoloji ile ilişkisi değerlendirildiğinde infeksiyon, Myokard infarktüs ve malignansili olan hastalarda en yüksek, Üremide ise en düşük olduğu görüldü. Perikardiyal effuzyon gelişen hastalarda, etyolojik neden önemli bir etken olurken tüm hastaların yaklaşık %68 inde kardiak diastolik disfonksiyon olduğu görülmüştür. Sonuç: Perikardiyal effüzyonu drene edilen hastalarda erken dönemde başlayan diastolik disfonksiyon effüzyona neden olan hastalığın etkisine bağlı olarak epikardiyal veya perikardiyal konstriksiyona neden olarak sol ventrikülün distolik fonksiyonunun bozulmasına neden olmaktadır. Diastolik disfonksiyonun önlenmesi perikardiyal effuzyon tedavisinde önemli bir yeri olmasına rağmen bu konuda gerekli girişimler göz ardı edilmektedir. Konstriksiyon ve sol ventrikül restriksiyonunu önlemek için tedaviye perikardiyektomi, fibrinolitik ajanları v.b eklemek gerekli olabilir. Anahtar kelimeler; Perikardiyal Effuzyon, Epidemioloji, Etioloji, Diastolik Disfonksiyon,

ABSTRACT Objective: This study aims to determine the best methods of diagnosis and treatment of pericardial effusion and clarifying it's etiology in hospital of medical faculty of 19 Mayis university. Before and after drainage of the effiizyon and in longterm follow - up, we evaluated the cardiac functions with echocardiography Material and method: Between December, 2000 and April, 2004 we studied 90 cases of pericardial effusion ( 39 women, 51 men, main age 51 ±16,2 ) retrospectively. Pericardiosyntesis or subxifoidal approach were employed to decompress, to drain and to gain material for diagnostic purposes in all of them. In these respects, 65 pathological and 50 cytological samples were evaluated. Before drainage immediately after of it and In long term assessment of cardiac functions accomplished by Echocardiography. Results: malignancy, inflammatory proceses, infection, myocardial infraction tuberculosis and uremia are the most frequent etiologic agent of pericardial effusion however in an important number of cases etiology of pericardial effusion couldn't be cleared CRP levels significantly have correlation with mortality. Averagely it is higher in cases of infectious disease and is the lowest in uremic patients. Echocardiographic follow-up of cases of pericardial effusion showed a tendency more than normal population to develope diastolic dysfunction. Conclusion: Strategies used in pericardial effusion drainage and diagnostic methods were argued. As these patients may develope diastolic dysfunction after drinage we think that it is essential to evaluate them periodically in this respectThese informations make us to choose the best way to diagnose, treat, follow-up, and reduce the rate of the mortality and the morbidity of these patients. Key words: Pericardial Effusion, Epidemiology, Etiology, Diastolic dysfunction VI