Psoriazis'li Olgularda Asitretin Tedavisinin Etkinliğinin Klinik Değerlendirilmesi

Abstract

ÖZET Bu çalışmada Ocak 1998-Şubat 1999 tarihleri arasında Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Dermatoloji Anabilim Dalı Polikliniğine başvuran 24 orta ve ciddi psöriazisli hastada Asitretin tedavisinin klinik etkinliği, klinik ve laboratuvar yan etkileri araştırılmıştır. Olgularımız 10'u erkek 9'u kadın 51 çocuk olmak üzere 16 yaygın plak tip, 4 guttat tip, 1 eritrodermik tip, 1 püstüler tip ve 2 palmo-planter tip psöriazis kliniğine sahip idi. Asitretin 0,5-0,7 mg/kg/gün oral bölünmüş dozlarda başlandı ve klinik düzelmeye göre doz azaltılarak ayarlandı. Olgular yaş, psoriazisin tipi, hastalığın süresi, daha önce aldıkları tedaviler tedavi öncesi ve sonrası biyokimyasal ve hematolojik sistem yan etkileri, klinik yan etkileri ve klinik iyileşmeleri açısından değerlendirildi. Tedavinin 12. haftasında %30'unda çok iyi, %40'ında iyi, %15'inde orta, %10'nunda zayıf derecede iyileşme ve %5'inde iyileşmeme gözlendi. Tedavi öncesi ve 12. hafta sonunda PASI skorunda istatiki açıdan da oldukça anlamlı ortalama %75 azalma görüldü. Tedavi öncesi ve sonrası laboratuvar değerlerinden karaciğer fonksiyon testleri ve kan lipitleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir artış görülmekle birlikte bu artış normal sınırlar içinde olarak değerlendirildi. Hastaların tümünde hafif ve orta derecede mukokütanöz yan etkiler ve saç dökülmesi görülmekle birlikte hiçbirinde tedaviyi kesecek şiddetli yan etki görülmedi. Sonuçlarımız literatür verileriyle uyum sağlamaktadır. Psöriazis tedavisinde özellikle dirençli olgularda, kontrendikasyonlar göz önüne alınarak iyi bir hasta seçimi, yan etkiler açısından dikkatli bir klinik ve laboratuvar takiple güvenilir olması, belirgin kümülatif etkisi olmadığından uzun sürelitedavi şansı, hastanın günlük yaşamını etkilemeden kullanılabilmesi nedeni ile psöriazis tedavisinde iyi bir alternatif olduğu kanısına varılmıştır. 70