Öğretmen, İdareci ve Öğrencilerine Göre Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi: Tunceli Örneği

Abstract

Bu araştırma, DKAB öğretmenleri, Alevi idareciler ve öğrencilerin görüşleri ışığında, Alevilerin DKAB dersine yönelik düşüncelerini ortaya koyarak, bu konuda karşılaşılan sorunları tespit edip, uygun çözüm önerileri geliştirmeyi amaçlamaktadır. Araştırma bir giriş ile üç bölümden oluşmaktadır. Girişte araştırmanın önemi, amacı, yöntemi ortaya konulmuş, ayrıca konuyla ilgili yapılan çalışmalar tanıtılmıştır. Birinci bölümde Alevilerin inançları ve ibadet anlayışları ve geleneksel ahlaki kurallarının yanısıra Alevilikteki dini kurumlar incelenmiştir. İkinci bölüm, bütünüyle araştırmanın bulgu ve yorumlarına ayrılmış, son bölümde ise araştırmadan elde edilen sonuç ve önerilere yer verilmiştir. Bu araştırmanın evrenini, 2012 yılında Tunceli İlinde görev yapan idareciler, DKAB öğretmenleri, ortaokul ve lise öğrencileri oluşturmaktadır. Örneklemde yer alan Alevi kökenli 15 idareci ve 20 DKAB öğretmeni ile yarı yapılandırılmış görüşme yapılmış ve 300 öğrenciye açık uçlu soru formu uygulanmıştır. Araştırma sonuçlarından, zorunlu din dersi karşıtlığının Tunceli'de ki Alevi öğrenciler ve idareciler arasında tipik bir düşünce olduğu görülmüştür. DKAB derslerinde Aleviliğe yeterince yer verilmemesi ve dersin sadece Sünni kesime hitap ettiği algısı, derse yönelik olumsuz tutumun oluşmasında ki başlıca nedenler olarak belirlenmiştir. Alevi öğrencilerin çoğunluğunun, evden aldıkları dini bilgiyi, okulda DKAB derslerinde verilen bilgiye rakip bir anlatı olarak gördükleri ortaya çıkmıştır. Alevilik ile ilgili konuların DKAB kitaplarında yer almasına, öğretmen, idareci ve öğrencilerin çoğunluğunun olumlu yaklaştıkları, yeterli görmedikleri ve Alevilikle ilgili konuların her sınıf düzeyinde yer almasını istedikleri tespit edilmiştir. DKAB kitaplarında yer alan geleneksel Alevilik ile ilgili verilen bilgilere öğrencilerin büyük bir kısmının güvendiği belirlenmiştir. Anahtar Sözcükler: Din eğitimi, çoğulcu din eğitimi, DKAB dersi, DKAB derslerinde Alevilik.The purpose of religious teaching is not to bring up pious people but to give authentic knowledge, correct thinking about religion and to understand the culture which they belong to equally for all sub-group believing people in the society. In fact, Religious Culture and Ethics Course, which is, taught compulsory at all primary and middle schools aims to give correct information about religion without making any discrimination between Alawi and Sunni students. Thus, the main aim of this research is to set forth the thoughts, the critiques about RCEC and to give appropriate suggestions of Alawi students in the light of thoughts of religion teachers, administrators and students in Tunceli. The study consists of one introduction and three chapters. The introduction covers the importance of the study, its aim, methods, and the studies done on this subject so far. The first chapter examines the believing system, religious practices and traditional moral understanding, and religious institutions of Alawis. The second chapter deals with the findings and interpretations about findings. The third and the last chapter presents conclusions of the study and suggestions about the subject. The population of the study includes the students, teachers, and administrator studied and worked in 2012 in Tunceli. The sample of the research composes of 300 students, 20 religion teachers and 15 administrators. While semi-constructed interviews were administered to the religion teachers and administrators, open-ended questions were asked to the students. It was found that most of the students were against compulsory religion course. They critique that the course of RCEC does not give information about Alawiyyun adequately and addresses only to Sunni students. It was also found that Alawi students see the religious knowledge taken from school is rival to the religious knowledge acquired from their families. In addition, both students, teachers and administrators are happy for taking place of the teaching of Alawiyyun in textbooks of religion course, but they claim that this is not enough, thus the knowledge in relation to the teaching of Alawiyyun should take place at all levels of classes. Lastly, it was also understood that the great majority of Alawi students accept the traditional Alawi teaching taken place in the textbooks of religion course as authentic. Key Words: Religious Education, Pluralistic Religious Education, the Course of RCEC, Alawiyyun in the courses of RCEC.