Farklı Gübreleme Oranlarının Kuraklık-tuzluluk Stresi Koşullarında Tatlı Mısırın Verim, Bitki Su Tüketimi ve Su Kullanım Verimliliğinin Karşılaştırılması

Abstract

Bu çalışmada üç gübreleme (N-P2O5-K2O) oranı (F1:240-100-120 kg ha-1, F2: 192-80-96 kg ha-1, F3:154-64-77 kg ha-1) ile birlikte dört sulama uygulamasının (Kontrol: C, tarla kapasitesinin %100’ü kadar sulanmıştır, Kuraklık: D, C konusun %60’ı kadar sulanmıştır, Tuzlu: S, tarla kapasitesinin %100’ü kadar sulanmıştır, Kuraklık ve Tuzlu: S konusunun %60’ı kadar sulanmıştır) tatlı mısırın verim, bitki su tüketimi (ET), su kullanım verimliliği (WUE) ve gövde yaş-kuru ağırlıkları üzerine etkileri araştırılmıştır. Elde edilen sonuçlar, D, S ve D+S uygulamalarında tane veriminin C uygulamasına göre sırasıyla %24.2, %46.6 ve %62.2 oranında azaldığını göstermiştir. Ayrıca, F3 koşulunda tane verimi F1 koşuluna kıyasla %45.3 oranında azalmıştır. Bununla birlikte, en yüksek ET (330.7 mm) ve verim (74.0 g) F1×C konusundan elde edilmiştir. F2 ve F3 uygulamaları, F1 uygulamasına kıyasla WUE' yi sırasıyla %17.9 ve %31.5 oranında azaltmıştır. Tüm gübreleme koşulları altında verim, ET, WUE ve sürgün taze-kuru ağırlıklarında en yüksek azalma D+S sulama uygulamasında bulunmuştur. En uzun bitkiler F1×C uygulamasında gözlenmiş olup, F1×(D+S), F2×(D+S) ve F3×(D+S) uygulamalarındaki bitkilerden sırasıyla %24.0, %33.5 ve %43.2 daha uzun olmuştur. F3 koşullarında, tatlı mısır bitkisinin tek başına veya birlikte tuzluluk ve kuraklık stresine maruz bırakılması, bitkinin büyüme yeteneğini önemli ölçüde bozduğundan, tarımsal açıdan ekonomik ve sürdürülebilir bir yetiştirme yöntemi değildir. Sonuç olarak, tatlı mısır bitkilerinin tek başına veya kombine kuraklık-tuzluluk stresi altında yetiştirilmesi, dane verimindeki yüksek düşüş nedeniyle önerilmemektedir.