Sporcularda Solunum Kası Isınma Uygulamasının Pulmoner Difüzyon Kapasitesine Etkisi

Abstract

Solunum kası ısınma (SKI) uygulamasının, egzersiz ve solunum performansını iyileştirebileceğine dair bazı kanıtlar ileri sürülmesine rağmen sonuçlar tartışmalı ve altta yatan mekanizmalar halen belirsizdir. Bu çalışmada, SKI'nın farklı disiplinlerden elit sporcularda solunum kas kuvveti, solunum fonksiyonu, pulmoner difüzyon kapasitesi (DLCO), kardiyopulmoner ve algısal yanıtlar üzerinde nasıl bir etki yarattığını incelemeyi amaçladık. Araştırmaya 9 dayanıklılık, 9 güç, 8 beceri ve 9 karma disiplinlerden olmak üzere 35 elit erkek sporcu katıldı. Araştırmada plasebo, randomize, çapraz ve çift kör deney tasarımları kullanıldı. Katılımcılar üç farklı ısınma müdahalesi gerçekleştirdi: Kontrol (Genel Isınma [GI]), Plasebo%15 (GI + 2×30 nefes, %15 maksimal inspiratuar basınç [Pimaks]) ve SKI%40 (GI + 2×30 nefes, %40 Pimaks). Araştırma bulguları, ısınma protokolleri arasındaki en belirgin kardiyopulmoner yanıtların SKI%40 müdahalesinde elde edildiğini gösterdi. SKI%40 müdahalesi Pimaks'te %Δ104, zorlu vital kapasitede (FVC) %Δ101, zirve ekspiratuar akımda (PEF) %Δ104, vital kapasitede (VC) %Δ103, inspiratuar kapasitede (IC) %Δ104, maksimum istemli ventilasyonda (MVV) %Δ106, DLCO'da %Δ104, alveoler ventilasyonda (VA) %Δ102 ve transfer katsayısında (KCO) %Δ102 oranında göreceli değişiklikler (%Δ) ortaya çıkardı (p<0,050). Benzer şekilde, SKI%40 oksijen tüketiminde (VO2) %Δ104, maksimal oksijen tüketiminde (VO2maks) %Δ104, karbondioksit üretiminde (VCO2) %Δ105, ventilasyonda (VE) %Δ104, kalp atım hızında (HR) %Δ99, maksimum aerobik tükenme süresinde (MATS) %Δ104, maksimum aerobik güçte (MAG) %Δ106, algılanan dispnede (MBSD) %Δ88 ve bacak yorgunluğunda (MBSB) %Δ92 oranında önemli iyileşmeler sağladı (p<0,050). Ancak SKI'nın solunum kapasiteleri, kardiyopulmoner ve algısal yanıtlarda ortaya çıkardığı etkilerin spor disiplinleri arasında farklılaştığı görüldü. Solunum, özellikle de pulmoner difüzyon kapasitesi ve kardiyopulmoner yanıtlarda gözlemlenen iyileşmeler, dayanıklılık sporcularında anlamlı düzeyde daha belirgindi. Araştırma sonuçları, bu müdahalenin DLCO gibi alveoler düzeyde seçilen hassas pulmoner ölçümler için spor disiplinlerinin özelliklerine bağlı olarak göz ardı edilmemesi gereken bireysel yanıtlar ortaya çıkarabileceğini göstermektedir.

Although some evidence suggests that inspiratory muscle warm-up (IWU) may improve exercise and respiratory performance, the results are conflicting and the underlying mechanisms remain still unclear. Therefore, we aimed to investigate the effects of IWU on respiratory muscle strength, respiratory function, pulmonary diffusion capacity for carbon monoxide (DLCO), cardiopulmonary, and perceptual responses in athletes from different disciplines. The study included 35 elite male athletes from 9 endurance, 9 power, 8 skill, and 9 mixed disciplines. The study employed placebo, randomized, cross-over, and double-blind experimental designs. Participants performed three different warm-up interventions: Control (General Warm-up [GW]), Placebo15% (GW + 2×30 breaths, 15% maximal inspiratory pressure [Pimax]), and IWU40% (GW + 2×30 breaths, 40% Pimax). The findings showed that the most pronounced cardiopulmonary responses between warm-up protocols were obtained with the IWU40% intervention. The IWU40% intervention resulted in relative changes (%Δ) of %Δ104 in Pimax, %Δ101 in forced vital capacity (FVC), %Δ104 in peak expiratory flow (PEF), %Δ103 in vital capacity (VC), %Δ104 in inspiratory capacity (IC), %Δ106 in maximum voluntary ventilation (MVV), %Δ104 in diffusing capacity of the lung for carbon monoxide (DLCO), %Δ102 in alveolar ventilation (VA), and %Δ102 in transfer coefficient (KCO) (p<0.050). Similarly, IWU40% led to significant improvements of %Δ104 in oxygen consumption (VO2), %Δ104 in maximal oxygen consumption (VO2max), %Δ105 in carbon dioxide production (VCO2), %Δ104 in ventilation (VE), %Δ99 in heart rate (HR), %Δ104 in maximal aerobic exhaustion time (MAET), %Δ106 in maximal aerobic power (MAP), %Δ88 in perceived dyspnea (MBSD), and %Δ92 in leg fatigue (MBSL) (p<0.050). However, it was observed that the effects of IWU on respiratory capacity, cardiopulmonary and perceptual responses varied across sports disciplines. The improvements in respiratory—most notably in pulmonary diffusion capacity—and cardiopulmonary responses were significantly more pronounced in endurance athletes. The results of the study suggest that this intervention may reveal individual responses that should not be overlooked depending on the characteristics of the sport discipline for sensitive pulmonary measures selected at the alveolar level, such as DLCO.