Kranial Kemik Defektlerinde Kıyılmış Kartilaj Greft Kullanımı

Abstract

ÖZET Bu çalışma, kıyılmış kartilaj greftleriyle kranium defektlerinin kapatılabilirliği ve bu greftin yaşayabilirliğinin deneysel olarak değerlendirilmesi amacıyla yapılmıştır. Deney hayvanı olarak 20 albino erişkin tavşan kullanıldı. Her tavşanın sağ ve sol parietal kemiklerinde defektler oluşturuldu. Sol tarafta kemik greft 3/0 çelik telle tespit edildi, sağ tarafa sağ kulaktan alman kıkırdak greft kıyılıp oksidize rejenere selüloza (Surgicel) sarılarak yerleştirildi. Planlanan 8 haftalık deney süresinde hayatta kalan 16 tavşanda radyolojik olarak BT ve MRG ile parankim basısı, kontur ve kemikleşme değerlendirildi. Spesimenlere biyomekanik değerlendirme enerji, katılık ve kesme gerilmesi açısından yapıldı. Patolojik olarak ossifikasyon varlığı incelendi. İncelemelerde BT'de kemik greftte parankim basısı anlamlı olarak fazlaydı (p<0.05). Bu farkın uygulama tekniğine bağlı olduğu düşünüldü. Diğer parametrelerde BT ve MRG' de kartilaj ve kemik greftler arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. Biyomekanik değerlendirmede enerji kemik greft lehine anlamlı olarak farklıydı (p<0.05). Patolojik incelemede kartilaj greftlerin ossifikasyon gösterdiği görüldü. İki grup arasında ossifikasyon açısından istatistiksel fark yoktu. Sonuçta; kıyılarak SurgiceFe sarılmış kartilaj greftin radyolojik, biyomekanik ve patolojik olarak ossifikasyon bulguları verdiği görüldü. Buna göre, kranium defektlerinde, kıyılmış kartilaj greftin, otojen olması, şekil verilebilmesi ve postoperatif şekil bozukluğu göstermemesi, rezorpsiyonunun az olması, canlı kalabilmesi ve kemikleşme özellikleri nedeniyle, daha fazla sayıda ve sürede yapılacak çalışmalarla da desteklenmek üzere, alternatif materyal olabileceğini düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: Kraniofasial cerrahi, Kranioplasti, Kartilaj, Transplantasyon, Ossifikasyon. V

ABSTRACT This study was performed to evaluate experimentally the viability and coverage of diced cartilage grafts used for cranial defects. Biparietal bony defects were prepared on each of the 20 adult albino rabbits. On the left side, otogenous bone grafts were reestablished by 3/0 stainless steel wire; while cartilage grafts taken from the right ear, and diced than covered with oxidised regenerated cellulose (Surgicel), were placed to the right side. Parenchymal impression, contour and ossification of all grafts of 16 rabbits, which survived after 8 week duration, were evaluated with computed tomography (CT) and magnetic resonance imaging (MSI) radiologically. Biomechanical evaluation of specimens were performed for energy, stiffness, and cutting stress. Existence of ossification was examined pathologically. Parenchymal impression was more frequent in bone grafts than cartilage grafts, statistical difference was significant (p<0.05). This difference is probably due to application technique. There was no statistically significant difference for other parameters between cartilage and bone grafts on CT and MRI. Energy was statistically different in the bone graft specimens on biomechanical examination. There was no significant difference for ossification between each groups. In conclusion, findings of ossification were seen radiologically, biomechanically, and pathologically in diced cartilage grafts which covered with Surgicel. Because of otogenity, easy shaping and no postoperative warping, lesser resorption rate, viability and ossification properties, with the support of more long-term studies, we suggest the diced cartilage grafts as an alternative material for cranial defects. Key Words: Craniofacial surgery, Cranioplasty, Cartilage, Transplantation, Ossification VI TX- VteSEKûGRETJM KURULU